Głuszyca
Głuszyca jest położona w przepięknym Obniżeniu Górnej Bystrzycy na wysokości od 420 do 936m.n.p.m. Miasteczko, obchodzące w 2012 roku 50-lecie nabycia praw miejskich, jest otoczone Górami Sowimi, Kamiennymi i Wałbrzyskimi.
Miłośnicy MTB już dawno docenili walory tutejszych tras. Zauważyły to władze miasta tworząc górskie trasy Strefy MTB. Realizując projekt wytyczono, oznakowano i przygotowano blisko 150 km. tras.
Trasy głuszyckiej Strefy MTB mają zróżnicowane trudności. Od najłatwiejszych żółtej i pomarańczowej, po czarną i zieloną, których smak i urok odczują nawet wytrawni górale. Biegną one głównie górskimi drogami i ścieżkami, a asfalt spotyka się tu tylko na odcinkach dojazdowych z centrum miejscowości.
Głuszyca słynie ze wspaniałych górskich panoram, tras Strefy MTB i podziemnych obiektów Riese. Tu przejedziecie ponad trzykilometrowym singletrackiem, czy szerokim szutrem zjedziecie do miasteczka, szybko tracąc ciężko zdobyte 400metrów wysokości. Na zmęczonych czekają coraz liczniejsze restauracje i kwatery. Kolejnym atutem miejscowości jest jej najbliższa okolica. Szczyt dominującej nad okolicą Wielkiej Sowy (1015m.n.p.m.), przeciętny biker osiąga w około półtorej godziny. Czeska strona gór też kusi swoimi trasami i zagospodarowaniem, a sąsiednie polskie miejscowści, podobnie jak Głuszyca, oferują wiele atrakcji dla bikerów i ich rodzin.
Głuszycka Strefa MTB to nie tylko sportowe wyzwania. Trasy przebiegają w bezpośredniej bliskości wyjątkowych atrakcji turystycznych:
Podziemne Miasto Osówka - ostatnia i najbardziej rozbudowana kwatera Adolfa Hitlera na Dolnym Śląsku.
Cesarskie skałki - punkt widokowy na trasie głuszyckie stawy strefy MTB – kolor pomarańczowy. Obecnie są bardzo dobrze widoczne z ul. Sienkiewicza. W 2011 roku przygotowano na nich 10 ubezpieczonych dróg wspinaczkowych.
Dolina Bystrzycy - szczególnie pomiędzy Głuszycą a Bystrzycą Górną, dolina Bystrzycy należy do regionów bardzo atrakcyjnych krajoznawczo i krajobrazowo.
Gospoda „Pod Jeleniem” - pierwotnie obiekt przeznaczony był na gospodę z miejscami noclegowymi.
Ruiny zamku Rogowiec - u stóp góry Rogowiec miał prowadzić średniowieczny trakt handlowy zwany Wysoką Drogą.
Góra Raróg - szczyt 745 m we wschodniej części Gór Suchych tworzący zwornik na granicy państwowej w grzbiecie granicznym, ale jego główny wierzchołek leży całkowicie po polskiej stronie.
Góra Ostoja - zalew w nieczynnym od lat 70-tych XX w. kamieniołomie. Wykorzystywany jako łowisko. Zimą tworzą się w nim malownicze lodospady, odwiedzane przez wspinaczy z całej Polski.
Kościół parafialny p.w. MB Królowej Polski - kościół parafialny MB Królowej Polski został wzniesiony jako ewangelicki w 1741 roku. Gruntownie przebudowany na klasycystyczny w latach 1804 – 1809 (dostawienie wieży i portyku) oraz ponownie w 1862 r., remontowany w 1964 r.
Pałac - pałac z k. XVIII w., zbudowany na prostokącie, piętrowy, 7 – osiowy, nakryty dachem mansardowym z lukarnami. Naroża boniowane, okna w bogatych opaskach o charakterze dekoracji.
Pałac fabrykanta - pałacyk w rozległym ogrodzie – parku, obecnie znacznie zmienionym, gdyż służy jako ogródek jordanowski. Pałacyk piętrowy z narożną okrągłą wieżą i kolumnowym portykiem.
Potok Otłuczyna - potok Otłuczyna jest lewym dopływem Bystrzycy. Wypływa na wysokości ok. 570 m z pd.-zach. zbocza Światowida, jego płytka i rozległa dolina oddziela masyw Światowida od głównego grzbietu (granicznego) wschodniej części Gór Suchych.
Trójpański Kamień - zlokalizowany na pasie granicznym, datowany na 1732 r. Znajdował się na styku granic Czech, Śląska, Hrabstwa Kłodzkiego.
Głuszyca Górna
Kościół pomocniczy p.w. Wniebowzięcia NMP - wzniesiony prawdopodobnie w pocz. XVI w., zniszczony podczas wojny 30-letniej i odbudowany ok. 1650 r. – przebudowany w 1880 r.
Przejście graniczne w ruchu turystycznym Głuszyca Górna – Janovičky - przejście graniczne na południowym odcinku granicy państwowej z Republiką Czeską
Grzmiąca
Kościół filialny p.w. MB Zielnej - jeden z nielicznych zachowanych w Sudetach kościół drewniany.
Obszar Krajobrazu Chronionego „Góry Kamienne” - teren objęty ochroną jako obszar krajobrazu chronionego na mocy uchwały WRN w Wałbrzychu z 13.10.1980 r.
Ruiny zamku Rogowiec - u stóp góry Rogowiec miał prowadzić średniowieczny trakt handlowy zwany Wysoką Drogą.
Grzmiąca, Rybnica Mała
Dom mieszkalny (ryglowy) - młyn-gospoda o konstrukcji drewniano-murowanej, częściowo przysłupowej. Wzniesiony w 1713 r., przebudowany ok. 1790 r. – jeden z najpiękniejszych budynków w regionie.
Kolce
Cmentarz Ofiar Faszyzmu - powyżej linii kolejowej Wałbrzych – Kłodzko w miejscowości Kolce znajduje się cmentarz, na którym pochowano więźniów z obozów w Kolcach i Głuszycy.
Łomnica
Łomnicka Chata - restauracja w Łomnicy
Przejście graniczne w ruchu turystycznym Łomnica – Ruprechtický Špičak - przejście graniczne na południowym odcinku granicy państwowej z Republiką Czeską
Wyciągi narciarskie - wyciągi narciarskie zlokalizowane są w Łomnicy w pobliżu Łomnickiej Chaty.
Sierpnica
Kościół filialny p.w. MB Śnieżnej - drewniany kościół filialny MB Śnieżnej należy do najcenniejszych obiektów w Gór Sowich.
Tajemnicze Podziemne Miasto – „Osówka” - podziemne Miasto Osówka
Podziemne Miasto Osówka
Więcej możecie zobaczyć na www.osowka.pl
Cesarskie skałki
Punkt widokowy na trasie głuszyckie stawy strefy MTB – kolor pomarańczowy. Obecnie są bardzo dobrze widoczne z ul. Sienkiewicza. Dawniej Cesarskie Skałki były całkowicie zarośnięte przez drzewa i służyły jako atrakcja do wspinaczki dla miejscowych harcerzy oraz miłośników wspinaczki. Dojść do Skałek można z ulicy Bohaterów Getta odbijając (zaraz za kioskiem Ruchu) na ul. Niecałą. Idąc dalej prosto mijamy rozdzielnię energetyczną, następnie skręcamy w lewo na polanę i ścieżynką przez lasek. Istnieje jeszcze jedna droga, można by powiedzieć główna, do której trzeba dotrzeć z ul. Bohaterów Getta. Trzeba przejść ul. Parkową trzymając się ogrodzenia Zakładów Bawełnianych „Dalltex”, a następnie skręcić w prawo z końcem ogrodzenia idąc wzdłuż bocznej części zakładu prosto do góry lejem do ściągania drewna, aż do skałek (widoczną trasą w postaci przygotowanych schodków ciągnących się aż do samego punktu widokowego).
Dolina Bystrzycy
Szczególnie pomiędzy Głuszycą a Bystrzycą Górną, dolina Bystrzycy należy do regionów bardzo atrakcyjnych krajoznawczo i krajobrazowo. Dawniej cieszyła się ogromną popularnością, była celem specjalnych wycieczek, nawet jeszcze przed budową zapory w Lubachowie. Nosiła też specjalna nazwę ,,Schlesiertal” i uchodziła za wyjątkowo piękny i romantyczny zakątek Wsie w niej leżące były w większości popularnymi letniskami. Doliną prowadzą ważne komunikacyjne i turystycznie szosy: Nr 383 Jugowice – Jedlinka i Nr 381 Wałbrzych – Głuszyca – Kłodzko przez Nową Rudę.
Dolinę Bystrzycy w wielu miejscach przecinają szlaki turystyczne m.in. z Głuszycy Górnej wychodzi czarny Szlak Martyrologii przez Osówkę i Walim do Jugowic. W Głuszycy niebieski szlak do Walimia przez Włodarz i Wielką Sowę.
Gospoda „Pod Jeleniem”
Czas powstania: 1768-1774 rok
Styl: Barok
Numer wpisu do rejestru zabytków: 1733
Data wpisu do rejestru zabytków: 30.06.1966 rok
Historia obiektu:
Pierwotnie obiekt przeznaczony był na gospodę z miejscami noclegowymi. Założony na rzucie prostokąta z dodaniem traktu od tyłu, piętrowy, 7 – osiowy. Część piętrowa posiada drewnianą konstrukcję szkieletową o pięknym układzie belek. Nakryty dachem mansardowym z lukarnami, kryty łupkiem. Zachował kamienne, uszakowe portale z 1784 i 1786 r. oraz opaski okienne w parterze. Zawsze służył jako gospoda i hotel także po 1945 r., z tym, że funkcję hotelową pełnił okresowo.
Ruiny zamku Rogowiec
Ruiny zamku Rogowiec
Stanowisko archeologiczne wpisane do rejestru zabytków
Numer wpisu do rejestru zabytków: 675
Data wpisu do rejestru zabytków: 30.03.1960 rok
Historia
U stóp góry Rogowiec miał prowadzić średniowieczny trakt handlowy zwany Wysoką Drogą. Dla jego ochrony, a przede wszystkim dla zabezpieczenia pd. granicy księstwa świdnickiego, wzniesiono zamek o tej samej nazwie (Rogowiec) i prawdopodobnie sąsiednie Radosno. Przyjmuje się że budowniczym zamku był ks. świdnicki Bolko I, ewentualnie ks. Bernard. Wiadomo natomiast, że w latach 1292 – 1299 burgrabią był tu Reinczko Schloff, ze sławnego później śląskiego rodu rycerskiego Schaffgotschów. Był to wówczas jeden z ważniejszych i obronniejszych zamków w księstwie świdnickim. Nie może więc dziwić, że właśnie tu w 1317 r. schronił się ks. legnicki Władysław, który zmuszony był przez brata do opuszczenia Legnicy, stąd prowadził łupieżcze wyprawy. Później burgrabią był Nicolas de Bolcze, który występował w dokumentach z lat 1361 -1374. Po śmierci ks. Agnieszki, wdowy po ks. Bolku II, zamek z całym księstwem stał się własnością korony czeskiej. Do Rogowca należały rozległe tereny, sięgające na pn. aż po Bystrzycę Górną, Lubachów i Niedźwiedzice, na wsch. po Głuszycę, na pd. po Grzmiącą, a na zach. po Rybnicę Leśną.
Po włączeniu do Czech zamek stał się własnością prywatną, ponieważ utracił znaczenie strategiczne. W okresie wojen husyckich został prawdopodobnie opanowany przez husytów, stał się też siedzibą rycerzy rozbójników. W 1420 r. zdobył go raubriterr Franz von Pogorella, a w 1429 r. Wenzel von Schllendorf, który opanował też sąsiednie Radosno. Mając te dwa zamki, on i jego potomkowie utrzymali się w nich do 1497 r. (wg niektórych źródeł do 1483 r.), gdy wojska kr. Macieja Korwina, dowodzone przez Georga von Steina, zdobyły i zniszczyły obie siedziby Hansa von Schellendorfa. Od tego momentu zamek pozostaje w ruinie.
W pocz. XVI w. Rogowiec znalazł się w obrębie dóbr książeńskich, które nabył hr. von Hochberg. Ruiny już w XIX w. cieszyły się zainteresowaniem turystów, którzy wówczas docierali tu głównie z Rybnicy Leśnej, lub Rybnicy Małej, później też z Głuszycy. Już wówczas podziwiano panoramę ze szczytu. Dopiero w 1988 i 1992 podjęto badania archeologiczne ruin, które ujawniły, że Rogowiec był większy niż dotychczas sądzono.
Ruiny zamku Rogowiec z końca XIII w wznoszą się na skalistym wierzchołku, w związku z czym miał on nieregularny kształt, dostosowany do terenu i obejmował mniej więcej trójkąt o wym. ok. 30 x 20 m. W najwyższym punkcie, w narożu, stała potężna kamienna, cylindryczna wieża o średnicy ok. 10,0 m, z której zachowały się tylko fragmenty przyziemia. Poniżej, na splantowanym wierzchołku, stały jakieś budowle mieszkaniowe i gospodarcze, otoczone murem obwodowym, z którego na przeciwległym krańcu zachowały się nikłe resztki.
Rogowiec jest węzłem szlaków. Dochodzą tu: czerwony Główny Szlak Sudecki i niebieski szlak z Rybnicy Małej oraz żółty z Głuszycy, aby prowadzić dalej (nieco różnymi trasami) na Przełęcz Trzech Dolin.
Góra Raróg
Szczyt 745 m we wschodniej części Gór Suchych tworzący zwornik na granicy państwowej w grzbiecie granicznym, ale jego główny wierzchołek leży całkowicie po polskiej stronie. Ku pn.- zach. grzbiet graniczny ciągnie się w stronę Słodnej, w druga stronę, na pd.-wsch., przez Bukową Górę i Kopiniec opada na Przełęcz pod Czarnochem, natomiast ku pn. odchodzi krótkie ramię z Ostoją . Raróg jest zbudowany z permskich melafirów (trachybazaltów), które były eksploatowane w dużych kamieniołomach na pn.-wsch. zboczu. Wyrobisko wcina się pomiędzy Raróg a Ostoję. Główny szczyt i zbocza porastają lasy świerkowe regla dolnego. U podnóża ciągną się użytki rolne należące do Łomnicy i Głuszycy Górnej. Wzdłuż granicy, pod wierzchołkiem Raroga prowadzi zielony szlak z Tłumaczowa do Golińska oraz czeski szlak z Broumowa na Ruprechtický Špičák.
Kościół parafialny p.w. MB Królowej Polski
Czas powstania: 1804 – 1809 rok
Styl: Klasycystyczny
Numer wpisu do rejestru zabytków: 1731
Data wpisu do rejestru zabytków: 30.06.1966 rok
Historia obiektu:
Kościół parafialny MB Królowej Polski został wzniesiony jako ewangelicki w 1741 roku. Gruntownie przebudowany na klasycystyczny w latach 1804 – 1809 (dostawienie wieży i portyku) oraz ponownie w 1862 r., remontowany w 1964 r. Jest to budowla na rzucie prostokąta z kruchtami. Od ulicy okazały portyk 4 – kolumnowy, zwieńczony trójkątnym tympanonem. Nad nim wieża, dołem kwadratowa, górą okrągła, z okrągłą nadbudówką, zwieńczoną latarnią z hełmem. Na obu kondygnacjach tarasy z metalowymi balustradami. Dach dwuspadowy, wewnątrz drewniane 2 – kondygnacje, empory (ze zdobionymi płycinami), połączone z chórem muzycznym. Dość bogate klasycystyczne wyposażenie wnętrza z początku XIX w., m.in. drewniany ołtarz, ambona i chrzcielnica z 1809 r. oraz figurka Matki Boskiej i olejne obrazy.
Pałac
Czas powstania: 1800 rok
Styl: Barok
Numer wpisu do rejestru zabytków: 1734
Data wpisu do rejestru zabytków: 30.06.1966 rok
Historia obiektu:
Pałac z k. XVIII w., zbudowany na prostokącie, piętrowy, 7 – osiowy, nakryty dachem mansardowym z lukarnami. Naroża boniowane, okna w bogatych opaskach o charakterze dekoracji. Architektoniczny portal z otworem zamkniętym łukiem koszowym, wyżej kartusz herbowy i wygięty gzyms naczółkowy. Obecnie służy jako dom mieszkalny, najokazalszy budynek w mieście.
Pałac fabrykanta
Czas powstania: 1894 rok
Styl: Eklektyczny z elementami secesji
Numer wpisu do rejestru zabytków: 1425/wł
Data wpisu do rejestru zabytków: 02.02.1995 rok
Historia obiektu:
Pałacyk w rozległym ogrodzie – parku, obecnie znacznie zmienionym, gdyż służy jako ogródek jordanowski. Pałacyk piętrowy z narożną okrągłą wieżą i kolumnowym portykiem. Okna zamknięte półkoliście i prostokątnie w dekoracyjnych opaskach. Silnie zaznaczone gzymsy piętrowe. Zachował resztki wyposażenia (schody, boazerie, lustra, żyrandole). Mieścił się tam zakładowy dom kultury ZPB ,,Piast”, pałac ślubów był także siedzibą różnych organizacji.
Potok Otłuczyna
Potok Otłuczyna jest lewym dopływem Bystrzycy. Wypływa na wysokości ok. 570 m z pd.-zach. zbocza Światowida, jego płytka i rozległa dolina oddziela masyw Światowida od głównego grzbietu (granicznego) wschodniej części Gór Suchych. Potok spływa przez łąki i pola uprawne ku pn., równolegle do szosy Nr 381 z Kłodzka do Wałbrzycha. Wraz z nią trafia w połowie drogi do Głuszycy Górnej i aż do ujścia w Głuszycy na wysokości ok. 490 m płynie wśród zabudowań. Długość potoku to ok. 3,0 km. Dolina Otłuczyny została wypreparowana w zlepieńcach, piaskowcach i łupkach ilastych czerwonego spągowca.
Z szosy wiodącej dolina Otłuczyny otwierają się ładne widoki na część Gór Suchych (Ostoja, Gomólnik Mały), Wałbrzyskich i Sowich. Przez Głuszycę Górną, szosą wzdłuż Otłuczyny, prowadzi żółty szlak Przełęcz pod Czarnochem, a około wiaduktu kolejowego przecina ją czarny Szlak Martyrologii przez Kolce i Walim do Jugowic.
Trójpański Kamień
Zlokalizowany na pasie granicznym, datowany na 1732 r. Znajdował się na styku granic Czech, Śląska, Hrabstwa Kłodzkiego. Dojście zielonym szlakiem, zajmuje około 20 min od przejścia granicznego Głuszyca Górna – Janovicky, trzeba kierować się na lewo.
Mapa tras rowerowych pod adresem strefaMTB
Szlaki rowerowe:
Głuszyca Górna
Kościół pomocniczy p.w. Wniebowzięcia NMP
Data powstania: XVI/XIX wiek
Styl: Neogotyk
Numer wpisu do rejestru zabytków: 1732
Data wpisu do rejestru zabytków: 30.06.1966 rok
Historia obiektu:
Wzniesiony prawdopodobnie w pocz. XVI w., zniszczony podczas wojny 30-letniej i odbudowany ok. 1650 r. – przebudowany w 1880 r. Jest to skromna budowla jednonawowa, z wydzielonym wielobocznie zamkniętym prezbiterium. Nawa oskarpowana. Na osi przysadzista, masywna wieża, dołem kwadratowa, górą 8-boczna, zwieńczona ostrosłupowym hełmem z ok. 1880 r. Kościółek nakryty dwuspadowym dachem. Wewnątrz skromne wyposażenie, m.in. barokowy obraz Wniebowzięcia NMP z XVIII w. oraz droga krzyżowa z końca XIX w.
Głuszyca górna
Przejście graniczne w ruchu turystycznym Głuszyca Górna – Janovičky
Przejście graniczne na południowym odcinku granicy państwowej z Republiką Czeską
Rodzaj przejścia granicznego: turystyczne
Dozwolony rodzaj ruchu granicznego: pieszy, rowerowy, narciarski
Przejście znajduje się w Górach Kamiennych.
Grzmiąca
Kościół filialny p.w. MB Zielnej
Cas powstania: 1619 rok
Styl: b.d.
Numer wpisu do rejestru zabytków: 1210
Data wpisu do rejestru zabytków: 15.12.1964 rok
Historia obiektu:
Jeden z nielicznych zachowanych w Sudetach kościół drewniany. W 1654 r. został przejęty przez katolików. Inwentarz z 1660 r. wykazał, że był bardzo ubogo wyposażony (niekompletny ołtarz, ambona, chrzcielnica oraz 3 dzwony na wieży). Ponieważ katolicy stanowili mniejszość, był to tylko kościół filialny w parafii mieroszowskiej, później wałbrzyskiej. W XIX w. przeszedł kolejne remonty, m. in. w 1800, 1835 i 1847 r. (połączenie z wymianą części konstrukcji). Ponownie był remontowany dopiero w latach 1969 – 70 i 1992 – 93, gdy zmieniono część pokrycia gontowego. Jest to budowla orientowana, założona na prostokącie o wymiarach ok. 13,3 x 7,7 m mieszczącym nawę i nie wydzielone prezbiterium. Do niego dostawiona jest od wschodu mała, prostokątna zakrystia, a od pn. potężna, kwadratowa wieża o wymiarach ok. 4,0 x 4,0 m. Nawa wzniesiona w konstrukcji zrębowej, wieża w konstrukcji słupowo – zastrzałowej, na kamiennej podmurówce. Wnętrze przekryte stropem drewnianym, pozorującym płaskie sklepienie. Z dwóch stron nawę otacza empora i chór muzyczny. Okna w nawie i prezbiterium prostokątne. Wysoki dach czterospadowy z odgiętymi, silnie wysuniętymi okapami. Wieża nakryta ostrosłupowym hełmem, zakończonym metalową chorągiewką z datą 1619. Dół wieży z trzech stron poszerzony podcieniem utworzonym przez pulpitowe daszki. Wewnątrz bogate, zróżnicowane wyposażenie, m.in.: renesansowa drewniana, polichromowana ambona z ok. 1640 r.; chrzcielnica kamienna z drewnianą pokrywą z XVII w.; dzwon z 1588 r., fragment pierwotnej polichromowanej ławki i okucia z XVII w. oraz barokowy, drewniany, polichromowany ołtarz z I połowy XVIII w. i figury z XVIII w.
Obszar Krajobrazu Chronionego „Góry Kamienne”
Teren objęty ochroną jako obszar krajobrazu chronionego na mocy uchwały WRN w Wałbrzychu z 13.10.1980 r. Zajmuje 60 km2 najwyższych partii Gór Kamiennych oraz fragment Gór Wałbrzyskich. W wielu miejscach występują malownicze skałki i urwiska. Prawie cały obszar porastają lasy świerkowe i świerkowo-bukowe regla dolnego, w których podszyciu i runie występuje sporo gatunków chronionych. Bogate są też zespoły roślinności łąkowej. W granicach obszaru znajdują się ruiny m.in. zamku Rogowiec.
Ruiny zamku Rogowiec
Stanowisko archeologiczne wpisane do rejestru zabytków
Numer wpisu do rejestru zabytków: 675
Data wpisu do rejestru zabytków: 30.03.1960 rok
Historia:
U stóp góry Rogowiec miał prowadzić średniowieczny trakt handlowy zwany Wysoką Drogą. Dla jego ochrony, a przede wszystkim dla zabezpieczenia pd. granicy księstwa świdnickiego, wzniesiono zamek o tej samej nazwie (Rogowiec) i prawdopodobnie sąsiednie Radosno. Przyjmuje się że budowniczym zamku był ks. świdnicki Bolko I, ewentualnie ks. Bernard. Wiadomo natomiast, że w latach 1292 – 1299 burgrabią był tu Reinczko Schloff, ze sławnego później śląskiego rodu rycerskiego Schaffgotschów. Był to wówczas jeden z ważniejszych i obronniejszych zamków w księstwie świdnickim. Nie może więc dziwić, że właśnie tu w 1317 r. schronił się ks. legnicki Władysław, który zmuszony był przez brata do opuszczenia Legnicy, stąd prowadził łupieżcze wyprawy. Później burgrabią był Nicolas de Bolcze, który występował w dokumentach z lat 1361 -1374. Po śmierci ks. Agnieszki, wdowy po ks. Bolku II, zamek z całym księstwem stał się własnością korony czeskiej. Do Rogowca należały rozległe tereny, sięgające na pn. aż po Bystrzycę Górną, Lubachów i Niedźwiedzice, na wsch. po Głuszycę, na pd. po Grzmiącą, a na zach. po Rybnicę Leśną.
Po włączeniu do Czech zamek stał się własnością prywatną, ponieważ utracił znaczenie strategiczne. W okresie wojen husyckich został prawdopodobnie opanowany przez husytów, stał się też siedzibą rycerzy rozbójników. W 1420 r. zdobył go raubriterr Franz von Pogorella, a w 1429 r. Wenzel von Schllendorf, który opanował też sąsiednie Radosno. Mając te dwa zamki, on i jego potomkowie utrzymali się w nich do 1497 r. (wg niektórych źródeł do 1483 r.), gdy wojska kr. Macieja Korwina, dowodzone przez Georga von Steina, zdobyły i zniszczyły obie siedziby Hansa von Schellendorfa. Od tego momentu zamek pozostaje w ruinie.
W pocz. XVI w. Rogowiec znalazł się w obrębie dóbr książeńskich, które nabył hr. von Hochberg. Ruiny już w XIX w. cieszyły się zainteresowaniem turystów, którzy wówczas docierali tu głównie z Rybnicy Leśnej, lub Rybnicy Małej, później też z Głuszycy. Już wówczas podziwiano panoramę ze szczytu. Dopiero w 1988 i 1992 podjęto badania archeologiczne ruin, które ujawniły, że Rogowiec był większy niż dotychczas sądzono.
Ruiny zamku Rogowiec z końca XIII w wznoszą się na skalistym wierzchołku, w związku z czym miał on nieregularny kształt, dostosowany do terenu i obejmował mniej więcej trójkąt o wym. ok. 30 x 20 m. W najwyższym punkcie, w narożu, stała potężna kamienna, cylindryczna wieża o średnicy ok. 10,0 m, z której zachowały się tylko fragmenty przyziemia. Poniżej, na splantowanym wierzchołku, stały jakieś budowle mieszkaniowe i gospodarcze, otoczone murem obwodowym, z którego na przeciwległym krańcu zachowały się nikłe resztki.
Rogowiec jest węzłem szlaków. Dochodzą tu: czerwony Główny Szlak Sudecki i niebieski szlak z Rybnicy Małej oraz żółty z Głuszycy, aby prowadzić dalej (nieco różnymi trasami) na Przełęcz Trzech Dolin.
Grzmiąca, Rybnica Mała
Dom mieszkalny (ryglowy)
Czas powstania: 1713 rok
Styl: b.d.
Numer wpisu do rejestru zabytków: 649
Data wpisu do rejestru zabytków: 05.03.1960 rok
Historia obiektu:
Młyn-gospoda o konstrukcji drewniano-murowanej, częściowo przysłupowej. Wzniesiony w 1713 r., przebudowany ok. 1790 r. – jeden z najpiękniejszych budynków w regionie. Obecnie użytkowany jako gospodarstwo agroturystyczne i zakład rzemieślniczy.
Kolce
Cmentarz Ofiar Faszyzmu
Powyżej linii kolejowej Wałbrzych – Kłodzko w miejscowości Kolce znajduje się cmentarz, na którym pochowano więźniów z obozów w Kolcach i Głuszycy. Znajduje się tu 25 grobów zbiorowych oraz kilka indywidualnych, niektóre z nazwiskami pochowanych – ogółem spoczywa tu ok. 2000 osób. W 1948 r. cmentarz uporządkowano jako pomnik martyrologii.
Ponowne prace przeprowadzono w 1978 r. z inicjatywy Gromadzkiej Rady Narodowej w Głuszycy. Wyznaczono zarysy grobów masowych, do wejścia doprowadzono aleję, oraz umieszczono tablice z napisami w języku polskim i hebrajskich:
,,Kolegom pomordowanym w walce z faszyzmem, za wolność i demokrację – P. Z. G. W. P – Ofiarom pomordowanym przez Niemcy hitlerowskie, Gminna Rada Narodowa, Głuszyca, 1 listopada 1948″.
Natomiast w centrum cmentarza stoi obelisk z tablicą w języku hebrajskim i polskim z napisem: ,,Ludzie ludziom zgotowali ten los. Ofiarom faszyzmu mieszkańcy Głuszycy, 1 wrzesień 1978″.
Łomnica
Łomnicka Chata
Restauracja w Łomnicy
szczegóły na stronie www.lomnickachata.pl
Przejście graniczne w ruchu turystycznym Łomnica – Ruprechtický Špičak
Przejście graniczne na południowym odcinku granicy państwowej z Republiką Czeską
Rodzaj przejścia granicznego: turystyczne
Dozwolony rodzaj ruchu granicznego: pieszy, rowerowy, narciarski
Przejście zlokalizowane jest na przełęczy pod Špičakiem.
Ruprechtický Špičak - to najwyższy szczyt czeskiej części Gór Suchych . Po zbudowaniu w 2002 r. wieży widokowej roztacza się panorama na Głuszycę, Broumov i polską część Gór Suchych.
Wyciągi narciarskie
Wyciągi narciarskie zlokalizowane są w Łomnicy w pobliżu Łomnickiej Chaty.
- Wyciąg orczykowy dł. 276 m. różnica wzniesień 39 m, oświetlony,
- Wyciąg orczykowy dł. 425 m. różnica wzniesień 89 m.
Sierpnica
Kościół filialny p.w. MB Śnieżnej
Czas powstania: 1564 rok
Styl: b.d.
Numer wpisu do rejestru zabytków: 1215
Data wpisu do rejestru zabytków: 15.12.1964 rok
Historia obiektu:
Kościół filialny MB Śnieżnej należy do najcenniejszych obiektów w Gór Sowich. Jest to jedyny na tym terenie, i jeden z nielicznych w Sudetach kościołów drewnianych. Od 1654 r. służył katolikom. W latach 1782 – 1785 do kościoła dobudowano kamienną wieżę (w miejsce drewnianej). Był gruntownie remontowany w latach 1925 – 1933, kiedy to wymieniono część elementów konstrukcji i sporą część stolarki, elementów wyposażenia i gontowe pokrycie dachu. Jest to budowla zrębowa, jednonawowa z emporą połączoną z chórem muzycznym, który obiega 3 ściany (ścianę z amboną tylko do połowy). Przy prezbiterium dostawiona mała, kwadratowa zakrystia. Nad nawą drewniany strop pseudokasetonowy ze skromną dekoracją. Część płycin balustrady empory malowana. Kościół nakrywa dwuspadowy dach kryty gontem z okienkami w połaciach. Po bokach nawy drewniane, otwarte soboty na konstrukcji. słupowo – mieczowej. Na osi kościoła masywna wieża kamienna dołem kwadratowa, górą 8 – boczna, zwieńczona barokowym hełmem. W przyziemiu wieży kamienny portal z 1748 r. Okna w nawie prostokątne. Wewnątrz dość bogate, zróżnicowane wyposażenie m.in. barokowa drewniana polichromowana ambona z XVIII w., drewniana polichromowana chrzcielnica z 1662 r.; zespół drewnianych, polichromowanych figur późnogotyckich z XV w. i barokowy krzyż z XVIII w., a także nagrobki i epitafia kamienna z lat 1700 -1790 (jedna płyta umieszczona jest na zewnątrz w murze wieży); konfesjonał z XVIII w. i dzwon z 1580 r. na wieży.
Tajemnicze Podziemne Miasto – „Osówka”
Podziemne Miasto Osówka – szczegóły pod adresem www.osowka.pl
